Elvis (dinsdag, 06 september 2022 13:22)

De ballen rollen weer….. In de zomer periode heeft iedere speler zich weer op zijn eigen manier voorbereid op de komende competitie. De een heeft dat vooral gedaan door wekelijks de club te bezoeken en hier de nodige oefenpartijtjes te spelen. De ander heeft dit gedaan door zich vooral niet meer op de club te laten zien om zo de geest zoveel mogelijk te ontlasten en zo fris als mogelijk de competitie aan te vangen. Ikzelf heb de keuze gemaakt om de club zoveel mogelijk te bezoeken, maar dit vooral vanwege de gezelligheid en de ontspanning. Of dit nu de juiste uitwerking heeft op de resultaten die ik graag wil behalen, vraag ik mij ernstig af. Er is de afgelopen periode weer genoeg gebeurd in zowel de positieve als negatieve zin, maar dit schijnt een wederkerend fenomeen te zijn. Positief is natuurlijk dat er prachtige nieuwe lakens en ballen zijn waardoor het niveau binnen de club naar een nóg hoger plan getild kan worden. Persoonlijk vind ik de nieuwe lakens erg mooi en moest ik even wennen aan hoe de ballen nu rollen, maar of mijn moyenne hierdoor verandert?? Maar goed, ik behoor dan ook niet tot de categorie “fijnproevers” in de biljartsport. Positief is ook dat er weer voldoende aanmeldingen zijn om een volwaardige en spannende competitie op te starten, waarin alle biljarters kunnen strijden om de titel of strijdend ten onder kunnen gaan. De bestuurlijke functies zijn wederom volwaardig ingevuld en dat geeft een prettig gevoel. Hierdoor wordt namelijk het voortbestaan van een club als de KBC gewaarborgd. Hulde aan alle vrijwilligers binnen de vereniging, ondanks dat de bijdragen soms enorm verschillen, maar zonder vrijwilligers geen vereniging !! Maar geeft het “vrijwilliger-zijn” ook meteen privileges binnen een vereniging? Mag jij als vrijwilliger iets meer dan een lid van de club? Weegt de stem van een vrijwilliger, ongeacht of dit een bestuurslid is of de onkruidbestrijder van het terrein, zwaarder dan die van een lid? Daartegenover natuurlijk de vraag of je als lid van de club het recht hebt om je aan alle verantwoordelijkheid van de club te onttrekken en alleen de lusten te hebben maar geen lasten te dragen. Dit blijft natuurlijk een discussie punt en lastig vast te leggen. Vanuit menselijk oogpunt en vanuit alle redelijkheid probeer ik dit wel eens te doen. We leven in een democratisch land en alle stemmen gelden even zwaar, maar we kunnen niet continue stemmen blijven tellen dus wordt er een bestuur gevormd. De mensen die zichzelf aanmelden voor een functie in dit bestuur hebben hopelijk voldoende zelfkennis om te weten of zij voldoen aan de functie eisen en hopelijk vullen ze dit naar eer en geweten in. Dit houdt niet in dat de stem van een bestuurder zwaarder weegt dan van een lid en dat hij/zij zich privileges veroorlooft. Wel logisch dat een bestuurslid of andere vrijwilliger af en toe de gedachte heeft dat hij/zij verworven privileges heeft door bewezen diensten. Maar de basis om jezelf aan te melden als vrijwilliger is toch dat je je geroepen voelt om een steentje bij te dragen aan de club? Als vrijwilliger heb je dus ook niet standaard “gelijk” wanneer er een discussie oplaait. Nee, hoe raar het ook klinkt zijn de vrijwilligers dienend aan de club en dus aan de leden. Vrijwilligers zullen dan ook zelf conclusies moeten trekken of de betreffende functie bij hem/haar past. En wat moet een lid behalve het betalen van contributie? Een lid mag blij zijn dat er mensen zijn die vrijwillig een taak binnen de club op zich nemen. Een lid mag blij zijn dat er mensen zich geroepen voelen om de continuïteit van de club te waarborgen. Een lid mag blij zijn dat er hierdoor bepaalde openingstijden zijn en hij/zij gebruik kan maken van de accommodatie en zijn/haar sport en ontspanning kan uitoefenen. Een lid mag blij zijn dat er dan ook af en toe toernooien/gezelligheidsbijeenkomsten et cetera worden georganiseerd. Dit is namelijk geen vanzelfsprekendheid omdat je contributie betaalt. Contributie is geen vrij briefje om alles af te kopen , maar vrijwilliger zijn of worden is ook geen verplichting voor alle leden. Dit zal altijd een wankel evenwicht blijven…Geniet vooral van de mogelijkheden van een club. Ventileer je mening of idee op het juiste moment en op de juiste toon. Discussies zijn er niet voor bedoeld om je gelijk te halen, maar om informatie te halen uit het verhaal van de ander en hieruit jouw eigen conclusie te trekken. En laten we niet de illusie hebben dat we het ooit allemáál eens worden. Ik hoop dat er voldoende vrijwilligers zijn en komen om de club tot in lengte van jaren te laten floreren zodat iedereen daar van kan genieten. Maar goed… al het bovenstaande is ook maar weer gewoon mijn eigen mening en niets meer dan dat. Wel de juiste mening, maar dat vind ik zelf.
Ik heb in ieder geval veel zin in het komende biljart-jaar en daar mag je altijd over discussiëren.


 

 

 

Elvis (donderdag, 18 augustus 2022 15:18)

Spelen over rood....of toch over wit... misschien is een losse wel beter.....via de band......rekening houden met het contra effect.......maar wat houd je dan over?........
Ach, een bal missen is uiteindelijk jammer maar niet meer dan dat. Er komt tijdens het spel meestal nog wel een nieuwe kans.
Meestal....maar soms heb je je laatste bal gespeeld. Belangrijk is dan dat je trots en tevreden terug kan kijken en mensen om je heen hebt laten genieten en mee hebt genomen in je spel.
Zo werkt het volgens mij ook in het leven.
En daarom wil ik graag dit stukje afsluiten met een zin uit een van zijn favoriete nummers...

"Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij. Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, in jou en mij."
Rust zacht......


 

 

Elvis (donderdag, 19 mei 2022 13:15)

Toen ik voor het eerst op m'n fietsje door de Anjerstraat fietste, had ik geen idee dat dit een straat was die ik nog vaak zou zien. Een gebouw waar niet echt de gezelligheid afstraalt, maar wel uitnodigt om eens binnen te gaan kijken. Net voor ik naar binnen stapte, hoorde ik veel gelach en de stem van Neil Diamond die het liedje "I am I said" zong. Ik heb even staan luisteren omdat het ineens een stuk spannender werd om naar binnen te gaan. Wat zou ik daar aantreffen en vooral wie? Ik begon me pas echt zorgen te maken toen Neil Diamond werd afgelost door Vader Abraham met het liedje "tussen kroegen en kerken". Ik vroeg mij af welke cultuurbarbaar deze overgang verzonnen had en begon me nu toch echt wel zorgen te maken. Het gevoel van vluchten nam de overhand en ik besloot mijn fiets weer te pakken en snel te verdwijnen van deze , zo leek het mij, onveilige plek. Ik was immers opgegroeid met het feit dat mijn muziek keuze niet bij iedereen in de smaak valt, maar ik hoefde me toch ook niet in te laten met deze carnavals kraker? Of moest ik mezelf zo verloochenen door toch de stap te nemen? Nee, ik besloot toch richting mijn fiets te lopen. Tot mijn grote schrik werd ik ineens bijna overreden door een snelle scootmobiel met als bestuurder een aimabele man die ik zeker al eens eerder gezien had. De man begroette me vriendelijk en ik groette terug en wist bijna zeker dat dit de man was die vroeger kroegeigenaar was en waar ik menig uurtje had rondgehangen zonder dat ik daar echte actieve herinneringen aan had. De beste man liep naar binnen en ik hoorde dat hij warm onthaald werd door de aanwezigen. De vriendelijkheid waarmee de mensen elkaar begroetten, maakte mij weer nieuwsgierig en ik rechtte mijn rug en keerde weer terug naar de ingang. Stiekem binnenkomen was een utopie, want zo snel ik de deur opende, klonk er een luide bel. "Kut" dacht ik, nu ziet iedereen mij. Ik hing wat nonchalant, maar met het zweet op mijn rug, mijn jas aan de kapstok. Keek even schichtig in het rond en besloot richting de zaal te lopen.

Echter werd ik opgehouden door een aantal A4tjes die aan de wand hingen. Het betrof hier de aanmelding van nieuwe leden, alhoewel.....het waren nieuwe leden die eerst goedgekeurd moesten worden? een soort ballotage commissie? Weer nieuwsgierig de zaal inkijkend werd het mij duidelijk dat het hier ging om een biljart club. Een ballotage commissie...een biljartclub? Wat was hier aan de hand?
Ik was enigszins verbijsterd, maar liet me niet leiden door deze verbazing en trad de zaal binnen. Voor m'n gevoel bleef de wereld even stilstaan en had ik het gevoel dat ik beland was op een vleeskeuring. Het leek of de muziek uitging en de biljartballen stil bleven liggen. Ja, ik wist het zeker...Het was een vleeskeuring en tot overmaat van ramp was ik het vlees. Had ik dan zo slecht opgelet toen ik mijn kleding vanmorgen uit mijn "walk-in-closet" had gepakt? Had ik de verkeerde schoenen aan? Ik stamelde een soort van "goedemiddag" en liep richting de bar. Dat was de enige plek die ik vertrouwd achtte en bestelde, zonder de bar bediende aan te kijken, een biertje. Deze vriendelijke bediende gaf mij een biertje en vroeg mij of ik hier voor het eerst was of dat ik iemand zocht. Ik zei dat ik gewoon even wilde kijken en de bediende stelde me gerust en zei mij dat dat helemaal goed was. Na een flinke slok genomen te hebben uit mijn glaasje Heineken, draaide ik mij om en keek voorzichtig de zaal in. 5 biljart tafels en minstens 4 keer zoveel aanwezigen. Het viel mij nu pas op dat de vleeskeuring helemaal niet gaande was en dat ik me dat waarschijnlijk zelf had ingebeeld. Het was geen keuring maar gewoon een welkom wat ik zelf verkeerd had ingeschat. Daarbij komt dat er overal mensen zijn die iets van een ander vinden , dus waarom zou dat hier niet zo zijn. Na 2 glaasjes bier voelde ik me vrij genoeg om zelf eens te gaan observeren en beoordelen wat ik allemaal zag Ik had namelijk ooit eens van mijn beste vriend geleerd dat beoordelen niet verkeerd is, maar veroordelen wel. Ik zag de man uit de scootmobiel gezellig aan een tafeltje zitten met ook een glaasje bier. Ik wist het zeker ..het was die kroegeigenaar. Zijn herkenbare stemgeluid maakte menig keer duidelijk dat er een bal niet goed aangespeeld werd. "te dikke" en "hoe ku'j die balle nou zo speul'n" kwam menigmaal uit zijn mond. Verderop was een man die de meest mooie caremboles maakte en dit telkens vierde met een soort van "high five" en veel gelach. Daarnaast een vrouw die tegen hem speelde, maar ook regelmatig op hem mopperde "ik kriege gien goeie balle van oe". Weer verder liep een man die naar mijn idee pijn in zijn rug had en dat regelmatig liet weten aan de omstanders. Het kan ook zijn dat hij iets te voortvarend was geweest in het ophijsen van zijn broek na het ontlasten. Goed dat laat ik dan maar in het midden. In een hok, wat mij in eerste instantie deed denken aan een aquarium maar wat een rookhok bleek te zijn, zag ik een man met een baard, die hij zichtbaar zelf af en toe bijknipte, gekleed in een trui met een koordje rond zijn nek. Op dat moment was er een vrouw die heel grappig (?) zijn koordje uit zijn trui wilde trekken en er werd erg om gelachen. Ik wist meteen dat de humor hier op straat lag... Verderop aan de bar zat een vrouw die getooid was in een soort van rock'n roll jurk en een zakdoek in haar haar. na 4 biertjes had ik zo'n beetje de hele zaal geobserveerd en beoordeelt en kwam tot de conclusie dat dit een gekleurd gezelschap was met een gezamenlijke passie. Een passie voor de sport... Een passie voor gezelschap...een passie voor dom gelul... een passie voor een gezellige borrel..... En voor ik het wist, hoorde ik daarbij. Wie had dat gedacht
Tot de volgende keer KBC...


 

 

 

Elvis (vrijdag, 03 juni 2022 15:52)

Na een aantal bezoeken aan dit fijne etablissement ,waarin ik heb mogen kennismaken met de verfijnde sport genaamd biljarten, ben ook ik gegrepen door de verslaving van dit spel. Zo heb ik menig keer iemand horen zeggen dat het niet gaat om het winnen , maar om de schoonheid van het spel. Alhoewel deze man zelf zoveel controle heeft over zijn spel dat verliezen hem niet vaak zal zijn overkomen, vond ik dat toch een interessante uitspraak. Want wat bedoelde deze, inmiddels wat oudere en door het vele biljarten waarschijnlijk enigszins getekend en gekleurde, man nou met “schoonheid”? Schoonheid is namelijk moeilijk te vatten als één en hetzelfde. Wat ik immers schoonheid vind, kan door een ander als afgrijslijk worden beschouwd. Toch ben ik me gaan verdiepen in de schoonheid en heb mij meerdere keren afgevraagd wat hij hiermee bedoelde. Ik had het de aardige man ook best zelf kunnen vragen, maar dat leek me weer wat dom overkomen. Dom wilde ik immers niet gevonden worden, want ik was al lang blij dat ik mijn plekje had gevonden. Nee, in plaats daarvan heb ik me verdiept in de verschillende speelwijzen en methodes. Nou, ik kan je vertellen dat dit mij heel veel definities heeft geleerd alhoewel ik twijfel of de definitie van schoonheid hierbij zit. Is het schoonheid om bij elke stoot die je maakt je eigen tong zover in je wang te drukken dat het lijkt of je in een ver verleden ooit eens verkeerd gehecht bent bij het trekken van je verstandskies en dat je daar een licht trauma aan op hebt gelopen? Of is het schoonheid om, bij een bal die eigenlijk iets te ver weg ligt, zelf maar je lichaam op de biljarttafel te werpen zoals een slager zijn slachtafval bij elkaar verzamelt en in de hoek van zijn abattoir kwakt? Zou het schoonheid zijn wanneer je ná elke stoot alsnog probeert om met je biljartkeu in het luchtledige de bal bij te sturen? Misschien is het wel schoonheid wanneer je net voor het raken, of missen, van de 2e bal een soort van limbo dansje doet waarvan je echtgenoot nooit wist dat je die beweging in je had. Kortom, het is volgens mij wat een ieder ervan vindt. Maar voor mij is het zeker dat het geen schoonheid is wanneer je agressief grijpt naar je krijtje wanneer je een keer een bal mist of zelfs je keu te koop aanbiedt en in een boosaardige bui meteen na de verliespartij vertrekt naar huis. Nee, ik kan me goed vinden in de wijze raad van deze man en ben tot de conclusie gekomen dat het inderdaad gaat om de schoonheid van het spel. Of dit nu inhoudt dat je net verliest of net wint, maakt dan inderdaad niet meer uit.
Alhoewel…… Ik heb er de smoor in wanneer ik net een bal mis, die ik eigenlijk niet had mogen missen. Een carambole niet scoor omdat ik net iets teveel effect heb gegeven. Een niet te missen bal tóch mis terwijl ik daarvoor de meest moeilijke bal wél heb geraakt. Ik begin me dan te ergeren aan mijn tegenstander en de verkeerde muziek op de achtergrond. De banden geven dan niet het juiste effect mee en de lakens zijn aan vervanging toe. De ballen zijn zo hard als stenen en mijn pomerans is veel te vlak. Het krijt is dan ruk en het licht komt te fel van buiten.
Maar het licht nooit…!!! Aan de schoonheid van mijn spel..


 

 

 

Elvis (vrijdag, 10 juni 2022 11:59)

Wanneer ik ’s morgens uit mijn venster de wereld aanschouw, word ik meestal getroffen door een enorme zware twijfel. Ik zeg bewust dat ik getroffen word omdat de twijfel mij vaak gewoon overkomt. Na elke vorige twijfel had ik mij toch juist voorgenomen om hier niet meer over te gaan twijfelen en toch doe ik het. Ik twijfel dan over de manier van mezelf transporteren. Pak ik de fiets, wat bij mij vaak de connectie brengt met het gezellig samen zijn en het nuttigen van een alcoholische versnapering, of zal ik gebruik maken van een andere manier van transporteren wat hoogstwaarschijnlijk makkelijker en sneller is maar vaak gepaard gaat met het onnodig uitstoten van koolstofdioxide en stikstof. Niet dat ik mij erg betrokken voel bij de huidige discussie over de overtollige uitstoot van schadelijke stoffen, maar als ik hier niets over vermeld is de kans aanwezig dat ik waarschijnlijk te maken zal krijgen met allerlei instanties die menen zich overal mee te moeten bemoeien. Nee, mijn twijfel heeft dan vooral te maken met de strijd die er vrijwel altijd heerst tussen mijn eigen waarneming en de voorspelling van de app genaamd “buienradar”. ’s Morgens is het immers nog niet de bedoeling dat ik ergens beland waar ik mij vergrijp aan een alcoholische lekkernij en deze optie streep ik in gedachten dan al snel weg. Dit is eigenlijk een mooi excuus voor mij om niet op de fiets te gaan, maar voor de oplettende lezer is het al lang duidelijk dat fietsen voor mij geen hobby is , maar een noodzakelijk kwaad wat verbonden is aan een gezellige avond of middag. Maar goed, voor de niet oplettende lezer heb ik een mooi excuus geformuleerd en een waterdicht alibi. “Waterdicht” is dan ook meteen hetgeen mij de twijfel brengt. Gezien mijn enorme belangstelling en interesse in gemotoriseerd vervoer , ben ik dus al snel geneigd om te kiezen voor deze manier van transport. Mijn keuzestress heeft dus vooral te maken of ik kies voor een waterdichte manier van vervoer of voor een veel avontuurlijkere manier, namelijk eentje waarbij je “met je kop in de wind” jezelf van A naar B brengt. Mede gestuurd door een sterke bewijsdrang , noem het midlife crisis, gaat mijn voorkeur uit naar de avontuurlijke versie. Dan maar niet waterdicht en achteraf spijt hebben dat je de “verkeerde” keuze hebt gemaakt. Mijn sterke levensovertuiging is dan ook dat je beter spijt kunt hebben van iets wat je gedaan hebt, dan spijt hebben van iets wat je nooit geprobeerd hebt. Deze uitspraak wil ik graag nog eens nader uitleggen, maar nu eerst even terug naar de KBC. Want hoe vaak komt het wel niet voor dat je , terwijl je aanlegt voor een mooie carambole, ineens de twijfel toeslaat en je ineens meerdere opties voor je ziet. Op het moment dat je naar de tafel liep was je zo overtuigd van de manier van aanspelen dat je eigenlijk al tegen je tegenstander wilde zeggen: “zet maar aan !!”, hiermee doelend op het feit dat hij of zij alvast jouw score zou moeten aanvullen met het komende punt. Maar bij elke schrede die je dichter bij de tafel brengt, word je overmand door een gevoel van onzekerheid die je toch aan het wankelen brengt. Je hebt immers “zulk soort ballen” al wel vaker gehad en toen was je ook overtuigd en lukte het ook niet. Eenmaal aan de tafel wil je je twijfel wat verbergen en spreek je uit dat je eerst even de lijnen van de ballen wil bekijken omdat je het een ongemakkelijk gevoel vindt dat je tegenstander zo lang moet wachten vanwege jouw besluiteloosheid. Je maakt eventueel nog een grapje en in je bovenkamer ontstaat er een soort kortsluiting die je zeker niet verder gaat brengen. Wanneer je hierna nog iets langer wacht , neemt de besluiteloosheid de overhand en maakt deze de beslissing om de bal zo te raken terwijl je eigenlijk wel weet dat het een kansloze missie is. Kortom, je wil hem er gewoon “opbatsen”. Tja, ik heb wel eens gehoord dat er mensen zijn die met de “bats”-manier een heel toermooi kunnen winnen, maar dat terzijde. Echter net voordat je aanlegt, krijgt je tegenstander medelijden met jouw onzekerheid en geeft je dan een tip over de manier van aanspelen die waarschijnlijk de beste manier is, maar voor jou niet gaat werken omdat er ondertussen een dermate heftige kortsluiting in je hoofd is ontstaan die ervoor zorgt dat je missie om beide ballen te raken sowieso gedoemd is te mislukken. Op dat moment “doe je maar wat” en krijg je tot overmaat van ramp ook nog eens de lachers op jouw hand, terwijl je dit helemaal niet als grap bedoeld had. Wanneer je dan sip en enigszins droef weer naar je stoel loopt, verdwijnt de kortsluiting als sneeuw voor de zon en baal je dat je de bal niet hebt gespeeld zoals je hem in eerste instantie in je hoofd had. Dan had je immers nog kans gehad. Het gevoel van sukkeligheid neemt op dat moment de overhand en je hebt spijt van iets wat je gedaan hebt en baalt vooral van hetgeen je niet geprobeerd hebt. Ik weet niet of ik mijn eerdere stelling nu juist ontkracht heb of bevestigd, maar goed… wie ben ik..


 

 

 

Elvis (vrijdag, 17 juni 2022 11:36)

Er zijn van die dagen die geruisloos voorbij gaan en je je aan het eind van de dag afvraagt wat je zelf eigenlijk allemaal gedaan hebt. Het is een soort vaagheid die zich meester heeft gemaakt van je herinneringen. Je kunt dan niet eens meer terughalen hoe laat je dag is begonnen en in welke volgorde je alles gedaan hebt. Sterker nog, je weet niet eens goed meer wát je allemaal gedaan hebt. Er zijn ook dagen dat je alles scherp op je netvlies hebt staan en super gedreven en gemotiveerd je ding doet. Wanneer iemand je iets vraagt, heb je al antwoord gegeven voor de gehele vraag gesteld is. Dat zijn dagen waarop je de hele wereld aankan en alles lukt. Dat zijn de dagen die ertoe doen, de dagen waarop je voelt dat je leeft. Je voelt je bloed door je aderen stromen zoals de pils die vanuit het vat richting je glas stroomt. Via de zijkant van het glas gelijkmatig verdeeld en uiteindelijk , al bruisend, afgestreken en voorzien van een mooie blonde schuimkraag. Precies op de juiste temperatuur en met het merklogo naar jou toe op een mooi bierviltje, waarna jij dit glas stevig vastpakt en deze met een paar ferme slokken halfvol maakt en weer terug zet. Heerlijk, genieten van zo’n moment waarop alles eventjes perfect voelt. En ja, je glas raakt dan nooit half-leeg, maar is altijd half-vol. Voor sommige mensen is dan een nuance verschil, maar het is wel degelijk een verschil van dag en nacht. Misschien drijf ik wat door om dit aan de hand van een voorbeeld van een glas bier te doen, maar voor de meesten is het zo ineens wel herkenbaar. Als ik dit even terugkoppel naar de KBC, had ik natuurlijk ook kunnen praten over een heerlijk glaasje, half gevuld met ijsklontjes, en afgevuld met een heerlijk goudgeel sapje genaamd Apfelkorn. Of een mooi klein glaasje op een even mooi klein voetje vol met Beerenburg. Misschien had ik ook het voorbeeld kunnen noemen van een glaasje, half gevuld met ijsklontjes, en afgevuld met een groene substantie genaamd Boswandeling. Deze laatste durf ik niet helemaal aan omdat ik erg mijn twijfel heb over de “chemische groenheid” van dit drankje, wat wel weer als voordeel heeft dat je deze altijd terug kunt vinden, zelfs met het licht uit. Nee, mijn twijfel gaat zelfs veel verder dan dit. Ik denk zelfs dat je dit nucleaire goedje pas gaat drinken wanneer je glas al maanden half-leeg is en je geen andere uitweg meer ziet dan jezelf te beschenken met iets wat, wetenschappelijk bewezen, nooit goed kan zijn voor je innerlijke ik….. Sorry, hier liet ik mij iets te veel meedrijven door mijn eigen smaak en voorkeur en verhief ik mijn eigen mening boven die van een ander. Mijn smaak beschouwde ik als veel beter dan de smaak van de “boswandeling-drinkers” en mijn beleving van genieten liet ik even de boventoon voeren. Dat is natuurlijk niet terecht en daar bied ik nogmaals mijn excuus voor aan. Het kan natuurlijk nooit zo zijn dat mijn manier de beste manier is voor iedereen. Voor mij wel, maar zoals ik in een eerder stuk al schreef, wie ben ik… Wel kan ik respect hebben voor de mening van een ander en diens opvattingen, alhoewel mij dat dus niet altijd lukt. Maar even relativerend en terugkijkend op gebeurtenissen en mij verplaatsend in bepaalde voorbeelden en personen, kan ik dat wel ineens plaatsen. Ik zal het met een aantal dingen nooit eens zijn, maar dat maakt het juist zo mooi. Stel je voor dat iedereen een bier liefhebber zou zijn als ik en afschuw zou hebben van een afwijkend drankje. Dan zou er toch nooit iets te proeven zijn? Nooit iets om over te discussiëren? Nooit iets om over te roddelen? Nooit iets om je lekker tegen af te zetten? Dan zouden alle dagen geruisloos voorbij gaan en je je steeds afvragen wat je eigenlijk allemaal gedaan hebt, of sterker nog, wat je allemaal aan het doen bent. En als je in de fase komt dat je jezelf afvraagt wat je allemaal in godsnaam aan het doen bent, moet je even een paar stappen terug en weer oppakken, of nieuw verzinnen, wat je wel mooi, leuk of geweldig vindt. Dus hoe mooi is het dat iemand gewoon z’n cola-beerenburg drinkt, z’n droge witte of z’n borreltje, naar “he’ll have to go” luistert van Ry Cooder , “Ons moeder zeej nog” van Jan Biggel of een klassiek concert van het klarinet orkest. Fijn dat ook dat allemaal kan bij de KBC. Dat maakt het zo gezellig !! Enfin..ik weet eigenlijk niet goed wat ik hiermee wilde zeggen of tegen wie Maar ja, wanneer ik bij de KBC ben, ga ik er gewoon vanuit dat er genoeg bier is, er country muziek opstaat en er een tafel vrij is waarop ik kan biljarten. Dan heb ik het tenminste naar mijn zin. De vorige 2 zinnen zeg ik natuurlijk met een hele dikke knipoog !!! Sterker nog, ik beloof bij deze plechtig dat ik een glaasje Boswandeling ga proberen. En om meteen alle misverstanden voor te zijn, zeg ik erbij dat ik in plaats van boswandeling ook had kunnen schrijven over Bailey’s, rode wijn of welk drankje dan ook. Maar om nu alles te gaan proberen? Misschien wel, maar dan zonder ijs, want ik ben met de fiets.


 

 

 

Elvis (vrijdag, 24 juni 2022 15:07)

Moyenne is een prachtig woord, beetje chique, maar in de biljart wereld niet weg te denken. Wanneer je elders praat over een gemiddelde zal er niemand zijn die het woord moyenne hiervoor gebruikt. Nu is de biljart wereld van oudsher natuurlijk wel een enigszins chique aangelegenheid, maar gelukkig is dat in de loop der jaren wel weg geëbd. Niet dat ik een aversie heb tegen chique, maar ik hou meer van de openbaarheid, toegankelijkheid en gelijkheid. Nu herinner ik mij nog dat ik van mijn apropos raakte toen ik hoorde van de ballotage commissie voor toelating op de club.. hmm, maar goed, daar had ik al wat over gezegd. Maar het moyenne is eigenlijk wel het meest mooie van de biljart sport. Het moyenne zorgt ervoor dat een ieder in theorie kan winnen in elk onderling duel. Het moyenne bepaalt namelijk je te scoren caramboles. Dat is fijn. Zo kan ook een relatief nieuw lid van de club mee doen om de eindoverwinning van de club competitie. Dat maakte mij dan ook nieuwsgierig naar de finales van de clubcompetities binnen de KBC. Het lijkt mij geweldig om, aan het eind van een club seizoen, te behoren tot de finalisten die dan in een finale poule strijden om de wisseltrofee en de eeuwige roem. Zo stonden er afgelopen weekend de finale van het driebanden en de finale van het libre op het programma. Ik wist natuurlijk dat het erg druk bezocht zou worden, dus was ik al vroeg bij de KBC om een goed plekje , met zicht op alle lakens, te bemachtigen. De spanning onder de finalisten was duidelijk voelbaar maar er heerste een gezellige sfeer. De zaal was overvol en dat brengt op zo’n dag nog een stukje extra spanning. Voor een aantal finalisten is dit als gesneden koek, maar ik zag ook een aantal finalisten die dit voor het eerst in hun carrière meemaakten. Het is ook totaal verschillend natuurlijk hoe een mens met deze spanning omgaat. De een loopt wat zenuwachtig heen en weer en gaat wat vaker toiletteren dan normaal terwijl de ander ogenschijnlijk veel rustiger is maar in werkelijkheid thuis al zo vaak op het toilet heeft gezeten dat zowel de inhoud van zijn spijsverteringskanaal als het glazuur van de wc pot volledig verdwenen zijn. Weer een ander sluit zich volledig af van wat er om hem of haar heen gebeurt en beperkt zich deze avond en middag tot het nuttigen van alcoholvrije drankjes terwijl hij/zij normaal gesproken zeker niet spuugt in een glas gevuld met alcohol. Ik zag in ieder geval veel veranderingen bij “onze” finalisten. Het driebanden bleef lange tijd erg spannend en de koppositie werd menigmaal onderling gewisseld. Het driebanden mag eigenlijk toch wel beschouwd worden tot een aparte categorie omdat mij althans vaak de logische lijnen ontgaan. Dit zou voor mij nog te hoog gegrepen zijn, maar misschien heb ik dat wel mis. Bij het libre spel werd al vrij snel duidelijk dat de gedoodverfde kampioen niet in zijn beste weekend zat en dat gaf mogelijkheden voor de overige spelers. Gedurende het toernooi werd duidelijk dat de man, die het bandstoten al had gewonnen, geen enkele kans maakte op de eindoverwinning en hij moest strijden met de enige vrouwelijke deelneemster voor de eer van de laatste plaats. Deze eer won hij uiteindelijk wel, en dan bedoel ik de laatste plaats in de finale, want hij werd finaal van tafel geveegd (een lokale uitdrukking met als betekenis: volledig kansloos) door de enige vrouwelijke deelneemster, die dit op een voor haar normale manier vierde door te schreeuwen “Bam Jonguh”. “Hoe dan..” dacht ik nog even, maar goed. Bij het driebanden bleef de spanning in het spel tot de laatste carambole en werd uiteindelijk de titel opgeëist door een van de mastodonten van de vereniging. Hij vierde dit op een voor hem gewone manier, namelijk rustig ,maar zichtbaar tevreden, lachend en met zijn handen op zijn rug wandelend door het clubgebouw. Bij het libre spel had zich ondertussen een duidelijke finale afgetekend en deze werd uitgesteld om zo een ieder de kans te geven om te genieten van deze zinderende apotheose. Wel moet ik even terugkomen op het feit dat ik net sprak over de enige vrouwelijke deelneemster. Dat zou namelijk betekenen dat er ook mannelijk deelnemers zouden zijn , wat weer de indruk wekt dat ik “in hokjes” denk en mensen een titel geef waar zij wellicht helemaal niet blij mee zouden zijn. En ik wek wellicht de indruk dat ik het bijzonder vind dat er vrouwen zijn die biljarten en het daarom benoem. Alles behalve dat ! Nee, het gaat om biljarters ongeacht of zij nu meestal staand of zittend urineren. Maar ook deze opmerking is waarschijnlijk weer niet erg handig van mij. Mijn excuus.. De finale was dan ook duidelijk tussen 2 biljarters die beiden op hun manier de finale beleefden. De een had de finale al eens gewonnen en de ander had het hele jaar al aangegeven bij het bestuur dat de wisselbeker al wel gegrafeerd zou kunnen worden met zijn naam. Er kan er inderdaad maar één winnen en dat is mooi en jammer tegelijk, niet belangrijk maar wel gaaf.


 

 

 

Elvis (vrijdag, 08 juli 2022 11:33)

De benaming “muis” wordt gebruikt voor allerlei kleine zoogdieren, in het bijzonder de huismuis (Mus musculus), maar ook vele andere soorten, vooral knaagdieren. In de taxonomie worden muizen en ratten niet als aparte groepen gezien, hoewel ze wel vaak zo ingedeeld worden. Over het algemeen wordt de naam gebruikt voor kleinere dieren met een lange staart. Dit is natuurlijk een stukje wat ik gekopieerd heb van wikipedia omdat mijn kennis over muizen vrij beperkt is. Echter ben ik mij daar in gaan verdiepen sinds de dag dat ik voor het eerst hoorde over een aanwezige muis in het KBC gebouw. Ik doe zulke verhalen meestal af als onzin of gedoe om niks, maar in dit geval trok het toch zeker mijn aandacht. Het verhaal ging namelijk dat er tijdens een vrije biljart avond een muis was waargenomen in en om de keuken. De op dat moment aanwezige voorzitter van de club voelde zich schijnbaar geroepen om samen met drie andere aanwezigen de schattige viervoeter te vangen en naar buiten te laten om zo allerlei schrik reacties te voorkomen. Als voorzitter moet je natuurlijk stoer en “mans’ genoeg zijn allerlei problemen bij de kop te pakken en dan zou zo’n muisje toch niet veel voor moeten stellen. Echter kreeg dit voorval een heel andere wending. Een van de aanwezigen liet het vooraf al afweten door alleen maar krijsend te roepen dat ze een muis zag, wanneer er ook maar iets bewoog. De andere twee aanwezigen stroopten in eerste instantie de mouwen op en zouden dit klusje samen wel eens even klaren. Het opstropen van de mouwen blijkt tegenwoordig echter niet meer zo veel voor te stellen als dat het vroeger deed. Vroeger waren de boten gemaakt van hout en de mannen van staal. Tegenwoordig lijkt het er meer op dat de boten van staal zijn en de mannen van “suukela” (in ABN wordt dit uitgesproken als chocola). Maar desalniettemin werd er een dappere poging gewaagd om dit kleine zoogdiertje te vangen. Er werd zelfs een looppad opgezet waardoor de muis naar buiten zou kunnen vluchten. Ik stel mij dan de vraag of deze muis niet ooit naar binnen zou zijn gekomen en een actieve herinnering hieraan zou hebben zodat hij dit nogmaals zou kunnen doen, maar goed… Een lang verhaal kort.. Bij het sluiten van de club was de muis niet meer te bekennen en de mannen moegestreden in de strijd tegen dit kleine lieve beestje. Dit heeft natuurlijk desastreuze gevolgen gehad voor het verdere verloop en de ontwikkeling van dit mooie muisje. Het muisje heeft dit gevoeld als een overwinning en is hierdoor hoogstwaarschijnlijk brutaler geworden. Gevolg hiervan is dat de volledige voorraad lekkernij als Mars en Snickers is opgegeten. Dit had weer als gevolg dat de muis heftige proporties had aangenomen en hij meer op een klein uitgevallen dromedaris ging lijken dan op een dikke muis. De muis heeft vanaf dat moment nog meer angst ingeboezemd en irritatie veroorzaakt dan voorheen omdat hij nu zelfs eerst de deur zelf moest opendoen om een ruimte binnen te komen. Het was op een gegeven moment zelfs zo erg dat wanneer de muis langsliep in de keuken , de gasten aan de bar in de schaduw zaten waarop er extra licht aangedaan moest worden. Nee, dit kon zo niet langer en er werden klemmen geregeld waar de kleine dromedaris in gevangen werd. Zijn overmatige eetlust en brutaliteit zijn hem noodlottig geworden maar bij zijn afscheid heeft hij nog een dusdanige rotte odeur achtergelaten dat er mensen met lichte ademhalingsmoeilijkheden zijn afgevoerd. Onzinnig verhaal zou je nu kunnen denken, maar toch schuilt er een diepere boodschap in dit gebeuren. Want wat zou er gebeurd zijn wanneer de muis genegeerd zou zijn door de aanwezigen en het probleem dus net zo klein gehouden zou worden als de muis zelf? Zou de muis dan gewoon door zijn gegaan met zijn eigen nietige leventje waarin hij verwaarloosbare schade aan zou richten en uiteindelijk sterven van pure ouderdom op een plekje waar nooit iemand meer naar om zou kijken? Zou hij dan ook hebben geleden aan zelfoverschatting en ook steeds vaker de uitdaging en confrontatie gezocht hebben? Oftewel, hebben wij zelf de muis niet groter gemaakt dan nodig was? Dat zou de boodschap van dit verhaal kunnen zijn. Want waarom maakt men zich druk om iets waarvan men zegt dat het er eigenlijk niet toe doet. Die muis kan er gewoon zijn, ook als men hem niet ziet. Een muis kun je gewoon laten voor wie hij is, geen aandacht geven, zijn leven laten leiden en dus ook geen irritatie van ervaren. Een muis is namelijk anders. Ik ben anders, net als jij…


Elvis (maandag, 01 augustus 2022 13:33)

Eindelijk is het dan zover…De Bouwvak is weer aangebroken. Een heel jaar uitgekeken naar de o zo welverdiende vakantie waarin we fijn kunnen genieten van de leuke dingen in het leven en misschien wel de luxe hebben om even een paar weekjes er tussenuit te gaan met fijne mensen om ons heen. In het voorjaar meestal al een vakantie geboekt omdat anders de campings al helemaal vol zitten en de beste plekken al vergeven zijn. Nee, je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen en op tijd alles regelen zodat je echt relaxed op vakantie kunt gaan. Heerlijk de dakkoffer inpakken of de oud Hollandse sleurhut achter de auto knopen. Liefst nog met zo veel mogelijk fietsen op de fietsendrager en zoveel mogelijk boodschappen mee uit de vertrouwde Aldi of Lidl supermarkt. Je weet immers maar nooit of er op of rondom de camping waar je naartoe trekt voldoende voorraden zijn en of er wel de vertrouwde levensmiddelen aanwezig zijn die je het hele jaar al in Nederland gebruikt. De meeste mensen gaan overigens naar een vertrouwde camping waar ze al jaren naartoe gaan omdat je dan tenminste weet wat je krijgt voor je geld. Nederlands sprekende receptie medewerkers en een animatie team voor je kinderen, zodat die ook de hele dag lekker onder de pannen zijn. Je moet er toch niet aan denken dat je je kinderen de hele dag bij je hebt zitten en dat ze niks te doen hebben. Nee, je weet zeker dat je alles geregeld hebt voor een mooie zorgeloze vakantie. De laatste dagen op je werk heerste er toch al een vakantie stemming, ondanks dat er nog veel zaken op het laatste moment geregeld moesten worden, net als alle eerdere jaren. Ondanks dat dit elk jaar terugkomt, kun je hier wel lekker over mopperen en zo nog meer toe zijn aan vakantie. Er gaat namelijk veel vrije tijd zitten in je werk en dat is best jammer. Lekker naar Zuid Frankrijk of Noord Spanje. Het zijn mooie landen en je zou daar de meest mooie dingen kunnen zien. Het is alleen jammer dat de mensen die daar wonen gewoon hun eigen taal blijven praten en als ze al Engels kunnen, dit van een erbarmelijk laag niveau is. Mensen die daar wonen zijn ook heel anders dan dat wij zijn. Ze zijn stug, chagrijnig en zo nog wel wat dingen. Niet dat we veel lokale bevolking spreken, maar wel mensen die in de supermarkt of op een van de weekmarkten werken. Deze mensen zijn namelijk gewoon aan het werk en zouden het toch normaal moeten vinden dat wij als luidruchtige Nederlanders met onze ontblote en bezwete bovenlichamen gewoon over hun koopwaar heen hangen en continue dezelfde grapjes maken. We blijven gewoon onze eigen taal spreken of soms Engels, maar dan van een erbarmelijk laag niveau. Maar ja, het is onze vakantie waar we zo hard voor gewerkt hebben. Nee bij ons in Nederland doen we dat wel anders. Als daar weer eens zo’n irritante en lawaai makende groep Duitsers zich meldt bij de lokale kroeg, laten wij wel even weten dat we in Nederland gewoon Nederlands praten en dat ze niet moeten denken dat het ineens “hun” kroeg of terras is. Dat zou toch wat moois zijn zeg.. Zijn “die Duitsers” op vakantie in ons land en dan denken ze ook nog dat wij ons aan gaan passen aan de Duitse gewoontes. Nee, zo gek gaat het niet worden. Maar goed, even weer terug naar onze eigen vakantie. Wanneer we eindelijk vertrokken zijn, kopen we onderweg allemaal nog even de laatste goedkope rookwaar in Luxemburg zodat we dat niet in het vakantieland zelf hoeven te doen. Wel irritant dat er zulke lange rijen staan en dat de medewerkers wel erg traag zijn. Hierna trekken we met z’n allen door en wel het liefst op de zaterdag. In Nederland hebben we namelijk ook geen hekel aan filerijden, dus dat doen we dan ook weer gewoon tijdens onze zuur verdiende vakantie. Eenmaal aangekomen op de camping balen we in eerste instantie wel een beetje van het feit dat we niet exact hetzelfde plekje hadden als het jaar ervoor, maar zijn we nog van redelijk goede zin en laten we ons hierdoor niet uit het veld slaan. Gelukkig is het wel een camping met vrijwel alleen maar Nederlanders waaronder de buurman van één straat achter met zijn hele familie, een collega met zijn irritante kinderen en zo nog veel meer mensen die je wel kent, maar nooit echt mee in aanraking komt. Op de camping verkopen ze pindakaas in de supermarkt en Remia mayonaise, want die Franse is niet te hachelen. Na het debacle van het opbouwen van de voortent, de ongelooflijke hitte en de koelkast die niet echt koud kan worden, is er dan nu echt het moment aangebroken van een heerlijke vakantie. Lekker 2 weken in een oncomfortabele tuinstoel zitten met continue geschreeuw van luidruchtige Nederlanders om je heen. Je eigen taal kunnen spreken, lekker hagelslag op je brood, Heineken bier in je eigen koelkast, heerlijk niks doen in de schaduw want de zon is te heet. En dat op een paar vierkante meter slecht gemaaid gras. Het is een verrijking van je leven en je hoeft er maar een jaar voor te werken. 2 weken alleen je eigen voortent en de tolweg gezien.